ریخت شناسی :

Apium graveolens گیاهی است دو ساله ، به ارتفاع تا 100 سانتیمتر و دارای ساقه گوشتی و توپر. برگها یک یا دوبار شانه ای ، قطعات برگها 5 تا 50 میلیمتر ، مثلثی، لوزی یا سرنیزه ای در حاشیه لوب دار و دندان اره ای یا دال بر . چترها با پایه ای کوتاه یا بدون پایه و غالباً قرار گرفته در برابر ی برگ. تعداد انشعابات برگ ، 4 تا 12 عدد.

گلهایی کوچک، به رنگ سفید یا سفید مایل به سبز و میوه ای کوچک، فندقه بیضوی بدون بال و به رنگ قهوه ای با خطوط سفید دارد که در آن دو عدد تخم قرار گرفته است.

اندام دارویی :

میوه های رسیده گیاه وریشه استفاده دارویی دارد که دارای بوی معطر مخصوص و مزه متمایل به تلخ دارند.

دامنه انتشار:

این گیاه در قاره های آسیا، اروپا ، آفریقا و آمریکا کشت می شود. کرفس در ایران در سمنان و سیستان و بلوچستان ، خوی و ... یافت می شود.

بهترین زمان جمع آوری میوه ها به هنگام رسیدن کامل آن یعنی در ماههای مرداد و شهریور می باشد.

مواد متشکله :

مهمترین ماده موثره کرفس ، روغن فرار آن است که از ترکیبات اصلی آن، لیمونن، سلینن و ... می باشد. همچنین میوه های کرفس دارای فلاوونوئیدها همچون آپی ئین و ایزوکورسیترین می باشد.

ریشه این گیاه، دارای مقدار کمی اسانس، اولئوزین، قندهای مختلف مثلمانیت، اینوزیت، آسپاراژین و گلیکوزیدی به نام آپی ئین وجود دارد که اثر درمانی ریشه به آن نسبت داده می شود.

آثار فارماکولوژیکی :

میوه های کرفس به دلیل درصد بالای اسانس دارای خاصیت ضد اسپاسم بوده و به دلیل دارا بودن بوتیل فتالید و متیل فتالید ها دارای خاصیت سداتیو می باشد. آپیول موجود در اسانس دارای خاصیت مدر و بعضی از کومارینهای موجود در میوه دارای خاصیت آرام بخشی می باشند.

موارد استعمال :

از کرفس به عنوان آرامبخش ، ضد عفونت ادراری و در آرتریت روماتوئید به عنوان داروی ضد التهاب استفاده می شود.

از عصاره های تولیدی شرکت داروسازی ابن ماسویه ، عصاره تخم کرفس می باشد.

منبع : فارماکوپه گیاهی ایران